[3.2]
...............ชิบหายล่ะ
ผมผงะ ร่างกายมันแข็งไปซะทุกส่วน
เมื่อเสือเดินเข้ามาผมตะโกนเรียกพี่
แต่ไม่น่าจะได้ผล เสียงดังเฮกันซะขนาดนั้น
“มึงจะทำไรกูน่ะ”
เสือไม่ตอบเพียงแต่กางแขนคร่อมร่างผมไว้
กระตุกยิ้มเล็กๆ ผมผลักมันออก แต่มันกลับไม่สะท้านเลย
“กูไม่มีอารมณ์ร่วมหรอกนะ” เชี่ย ปากกู
“เดี๋ยวก็มี หึหึ”
มือหนาลูบไล้หน้าผาก จมูก ริมฝีปาก ลำคอ
จับคอเสื้อกระชากออก เสื้อเชิ้ตสีขาวขาดวิ่น เผยให้เห็นแผงอกยั่วยวน
สั่นกระเพื่อมตามจังหวะการหายใจ
จุดสีชมพูมันดูหวาน
น่าลิ้มลองเสียจริง ร่างกายตรงหน้าช่างยั่วยวนเขาเหลือเกิน
ร่างบางทุบตีร่างหนา ทั้งถีบทั้งผลัก
แต่ไม่เป็นผล
ร่างหนาจรดริมฝีปากบนซอกคอขาว
ดูดเม้มทิ้งร่อยรอยสีชมพูฝาด ร่างหนารวบมือของกวางไว้เหนือหัว
แล้วประกบริมฝีปากลงไป
ร่างบางตกใจเผลอเผลอปากออก ร่างหนาจึงสอดลิ้นร้อนเข้ามาชิมความหวาน
จูบที่กวางเคยคิดว่าเขาจะมอบมันให้แก่คนที่รักเค้าจริงๆเท่านั้น
กลับถูกชายคนนี้กลืนกินไปแล้ว
และมันไม่ใช่แค่จูบที่ปากกับปากประกบกันอย่างที่กวางเคยคิด
แต่มันกลับเป็นจูบที่หนักหน่วง
รู้สึกได้ถึงเนื้อในริมฝีปากที่บดขยี้ แนบชิดกัน จนไม่มีช่องว่างให้ได้หายใจ
“อืออ อืมส์”
ร่างหนาของเสือถอนริมฝีปากออกมา
“หวานเหมือนหน้าเลยนะ”
ร่างบางหน้าแดง ทั้งโมโห ทั้งอาย
แต่ทำอะไรไม่ได้ มือซุกซนของร่างหนาลูบไล้อยู่บนหน้าท้องขาว
เนียน
ปากเลื่อนต่ำลงมาประกบจูบอีกครั้ง
มือก็ถอดกางเกงของร่างบางออก
“อ๊ะ! อย่า”
“ไม่หรอก ฉันรู้นายห่วงจิ้น ฉันไม่ทลายประตูหลังนายหรอกน่า”
“ไอ้เชี่ย อ๊ะ... อาส์”
ร่างหนากอบกุมส่วนนั้นไว้ บีบเค้นส่วนปลาย
ราวกับหยอกล้อ และยังเลื่อนใบหน้าต่ำลงมาที่หน้าอก ใช้
ลิ้นดูดดุน
ทั้งขบทั้งเม้มกัด ทิ้งร่องรอยสีรักนั้นไว้
ร่างบางคล้อยตามจนหมดสิ้น หมดความทระนง
หมดความรังเกียจ รู้เพียงแต่ว่าเขารู้สึกดีเหลือเกิน
“อือ..อื้อม...อ๊ะ อ๊า อื้มส”
ร่างบางครางจนลืมตัวไปว่าคนที่กระทำการอยู่นั้นคือผู้ชายด้วยกันเอง
“ไปที่เตียงดีกว่าเนอะ”
“ไอ้บ้า อ๊ะ!”
“พูดดีๆๆกับพี่สิครับ เรียกพี่เสือหน่อยซิ”
ร่างหนาจับร่างบางที่ตอนนี้ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นติดตัวอยู่
มานั่งตักโดนให้กวางนั่งหันหลังซุกกับแผงอก
ของเขา
มือหนากุมส่วนอ่อนไหวไว้แน่นพร้อมรูดขึ้นลงช้าๆ ทั้งๆที่เขารู้ว่าร่างบางต้องการ..ขนาดไหน
ร่างบางสั่นระริก ใบหน้าซบลงกับแผงอกล่ำ ได้กลิ่นน้ำหอมที่ยั่วยวนเขา
ให้มีความรู้สึกมากขึ้นไปอีก
“พ..พี่..สะ..เสือ..อื้อ..”
เสียงสั่นขาดช่วง
แสดงให้เห็นว่าร่างนี้ต้องการเขามาขนาดไหน ร่างหนายิ้มกริ่ม จูบที่หน้าผากหนักๆให้รางวัล
พร้อมมองตากลมโตของร่างบาง
ที่ตอนนี้ดูหวานหยาดเยิ้มนัก
“อาส อื้อ..อื้อ อย่า....ม..มอง สิครับ!”ร่างบางก้มหน้างุด แต่ก็ยังมีเสียงครางออกมา
“ฉันเปล่ามอง”
“อะ อืม อื้อ” มือขวาก็จัดการข่างล่าง
มือซ้ายก็บดขยี้หน้าอกของร่างบาง ปากก็คอยแต่จูบเม้ม
ร่างบางเสร็จไปหลายรอบแล้ว หอบเหนื่อย
แล้วหลับไป
เสือหัวเราะคิกคัก พร้อมจูบอย่างอ่อนโยน
ก่อนจะพูดถึงคนที่หลับใหลไปแล้วว่า
“ไม่ประสีประสาเอาซะเลยนะ
....เจ้ากวางน้อย..”
เป็นNC บทแรกเจ้าค่ะ
ทำไม่ถึงใจยังไงก็ชี้แนะด้วยนะเจ้าคะ
ตอนนี้กวางยังไม่เสียจิ้นค่ะ
แค่ไม่ได้มีความรู้สึกรังเกียจเสือแล้ว
(แถมยังหวั่นไหวด้วย) ตอนนี้อยากบอกว่า อิแว่น
เหมือนคนบ้าเลย
สมองลื่นไหลแต่ไม่กล้าบรรยายชัดๆ(ป๊อดมาก)
ก็แหม....
นิยายYเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่จริงจังค่ะ
ปกติแค่จิ้นเฉยๆ
ขอฝากด้วยนะคะ
กลับไปเด็กดี จิ้มๆ
